Güneşinden epeyce uzak, mavi. Soğuk ama güzel gezegen.
Zaten ne geldiyse başıma senin yüzünden geldi, değil mi? Senin yüzünden sevdiğim ne varsa aynı güneşle aranda olan mesafe gibi, mesafeler koyuyorum arama, pek belli etmesem de. Güneşe erişmeye çalışsam da aşamıyorum o mesafeyi. Soğukluğumu atamıyorum, ısıtamıyorum içimi. Halbuki ne kadar güçlü, sade ve güzel duruyorsun uzaktan. Ama yaklaştıkça donduracaksın gene herkesi, soğutacaksın benden. Biliyorum.
İçimi ısıtmayacağını bile bile güneşe koşuyorum. Çok yaklaşınca, yakınlaşınca beni yakıp küle çevireceğini bile bile. İşte lades. Çünkü güneş herkesi ısıtır değil mi? Sadece beni değil. Benim değil. Gene de sıcaklığın verdiği halüsinasyon gibi inanıyorum sıcaklığına. Her şeye rağmen. İnanıyorum sıcaklığına güneş.
